Publicaties

Nieuw bestuurslid Elsbeth Postma

Elsbeth Postma, 01/03/2005

Midgard's “Wie ben ik?” Nieuwe bestuursleden stellen zich voor! ALV februari 2005 Naam: Elsbeth Postma Elsbeth aan het woord: Hallo, ik ben Elsbeth Postma en ik heb de taak, het coördineren van activiteiten, van Jacqueline Brouwer overgenomen. Alles is nog een beetje onwennig, maar ik hoop met een beetje coaching snel een beetje thuis te zijn in alles wat er binnen Midgard gebeurt. Mijn Lukka staat in de Bosrandwei in Wageningen bij de paarden van Midgard(oud)bestuursleden Jacqueline Brouwer, Rob Krabbenborg en Nicoline van der Windt en Midgard kascontrolecommissielid Erica Muller. Toen Jacqueline mij vroeg, leek het me een goed plan om na het helpen bij Midgard activiteiten nu ook eens mee te helpen bij het organiseren en coördineren ervan. Ik ben al jong (8 jaar) met pony's in aanraking gekomen. Vlak bij de wijk waar wij woonden, had een bloembollenkweker een groot stuk van zijn land met gras ingezaaid en een grote kudde Dartmoorpony's inclusief hengstje uit Engeland laten overkomen, voor zijn dochter die graag een manege wilde beginnen. Al snel volgden drie New Forest hengsten om ook iets grotere kinderpony's te kunnen fokken. Een buitenbak, een paar als stallen omgebouwde bollenschuren, een hooiberg en héél veel weiland werden de plek waar ik vanaf dat moment elk uur (buiten school) was. Samen met een paar vriendinnetjes werd heel hard gewerkt en wij werden beloond met ponyrijles. Poetsen, opzadelen, voeren, uitmesten, uit de wei halen en weer terugbrengen, halstermak maken, zadelmak maken, alles eerst onder leiding en daarna alleen. Op de middelbare school ben ik bij een andere manege op grote paarden gaan rijden, maar de lol was er snel af. Bij de nieuwe manege stonden de paarden al opgezadeld in hun stal en reed er het uur na mij weer iemand anders op. Bovendien konden ze er op buitenritten zó ongecontroleerd vandoor gaan om helemaal niets. In de duinen en op het strand was dat niet zo erg, maar in Nederland zijn nu eenmaal veel wegen en dat voelde erg onrustig. Na lange tijd zonder paarden in mijn leven, zag ik Laskison van Lo Rosendaal en Ben Tänzer die het gras in hun tuin stond te maaien. Na een praatje over de heg vroeg Lo of ik eens mee wilde op de IJslanders. Na de eerste rit op deze turbopony was ik verkocht. Na twee jaar in Engeland mocht ik weer met Lo mee en vroeg haar of ze niet een leuk paard wist, dat te koop was. Die zelfde dag in het voorjaar van ‘98 zag ik Lukka voor het eerst en in september was ze van mij. Drie jaar geleden heeft ze ons heel blij gemaakt met een heel leuk merrieveulen van Pekkur. Net als Lukka is Gjöf een schimmel, vrolijk en vriendelijk en een beetje eigenwijs. Lukka staat met zeven andere IJslanders op de Eng in Wageningen en Gjöf waait nog heerlijk uit in een kleine kudde merries in een Staatsbosbeheer terrein in Swolgen. Vanaf de Bosrandwei kun je prachtige lange en korte ritten maken en liggen er goede ruiterpaden die aansluiten op het Veluwetrail. Helaas is de enige beperkende factor voor mij vaak ‘tijd'. Behalve aan mijn paarden, besteed ik tijd en aandacht aan mijn echtgenoot en vier kinderen (twee studenten en twee middelbare scholieren, waarvan alleen mijn enige dochter ook op Lukka rijdt) en mijn werk in het basisonderwijs. Tot ziens bij komende Midgard activiteiten, Elsbeth